W przepisie art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca zawarł zasadę że koszty poniesione w celu uzyskania przychodów można potrącać w roku podatkowym, w którym ten przychód wystąpił albo - racjonalnie oceniając - powinien wystąpić...

Sądy administracyjne procedują na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie Ordynacji podatkowej, dlatego też nie mogą naruszać przepisów postępowania podatkowego a jedynie wadliwie ocenić ich ewentualne naruszenie przez organy podatkowe, przy odpowiednim zastosowaniu (w efekcie tej kontroli) norm procedury sądowoadministracyjnej.

W przypadku, gdy strony umowy ustaliły, że cena sprzedaży będzie złotówkowym odpowiednikiem pewnej kwoty określonej w walucie obcej, a między dniem zarachowania przychodu ze sprzedaży i dniem otrzymania ceny sprzedaży obniżeniu uległ kurs tej waluty - zmniejszenie ceny wynikające ze spadku kursu waluty nie może być odzwierciedlone w rozliczeniach podatko wych jako koszt uzyskania przychodu...

Jeżeli podatnik wykorzystuje swój związek gospodarczy z osobą, której przysługują szczególne ulgi w podatku dochodowym, albo też wykonując świadczenie dla innego podatnika na warunkach rażąco korzystniejszych i odbiegających od ogólnie stosowanych norm w czasie i miejscu wykonywania świadczenia, przerzuca całość lub część swego dochodu na osobę korzystającą z ulg bądź innego podatnika i wskutek tego nie wykazuje dochodu w takiej wysokości, jakiej należałoby oczekiwać, gdyby wymieniony związek nie istniał lub gdyby wymienione świadczenie nie zostało wykonane, dochód danego podatnika ustala się bez uwzględnienia obciążeń szczególnych, wynikających z powyższego związku.

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji.

Niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych w wyniku błędu organu celnego nie jest ograniczone do błędów rachunkowych, ale uzasadnia zwrot cła wraz z odsetkami na podstawie art. 250 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) w każdej sytuacji, w której organy celne wbrew przepisom prawa zobowiązały stronę do zapłaty wyższego cła aniżeli należne.

Ustalenie, czy w konkretnej sprawie sprzedaż importowanych towarów była obwarowana opłaceniem należności, o których mowa w art. 30 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 stycznia  1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z dnia 12 marca 1997 r. Nr 23, poz. 117 z późń. zm.), należy do sfery ustaleń faktycznych, czynionych na podstawie treści zobowiązań łączących importera z jego zagranicznym kontrahentem.

Zawarty w art. 213 § 1 Ordynacji Podatkowej zapis, że strona może żądać uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia lub co do odwołania, powództwa lub skargi do sądu albo sprostowania zawartego w decyzji pouczenia w tych kwestiach należy traktować jako możliwość żądania uzupełnienia czy sprostowania wyłącznie wymienionych zapisów decyzji, co wyłącza możliwość żądania sprostowania innych elementów decyzji np. uzasadnienia. Zapis ten nie oznacza jednak, że w przypadku uzupełnienia rozstrzygnięcia ma ono pozostać nieuzasadnione.

Jeżeli w momencie gdy członek zarządu spółki z o.o. przestał pełnić tę funkcję istniały zaległości podatkowe spółki, lecz jej kondycja finansowa nie dawała podstaw do zgłaszania wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego)...

Przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów innych niż w podstawie prawnej (w niniejszej sprawie wręcz wzajemnie siebie wykluczających) powoduje, iż decyzję taką należy uznać za wadliwie uzasadnioną pod względem prawnym i naruszającą art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

W obecnie obowiązującym stanie prawnym organy podatkowe mają dość ograniczone możliwości kwestionowania skuteczności na gruncie prawa podatkowego umów, które są skuteczne w świetle prawa cywilnego, również w sytuacji, gdy celem tych umów było zmniejszenie ciężaru podatkowego.

Rozbieżność orzecznictwa sama przez się nie wyklucza możliwości, że jeden z dwóch sprzecznych ze sobą poglądów wyrażonych w tym orzecznictwie jest na tyle wadliwy, iż jego przyjęcie przez organ podatkowy stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji Podatkowej. Natomiast o wykluczeniu naruszenia prawa w stopniu rażącym można mówić wyłącznie wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których jednak każda daje się uzasadnić z jednakową mocą.

Fundamentalna zasada konstrukcji podatku od towarów i usług - zasada potrącalności podatku naliczonego, wynikająca z przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) przewidującego, że podatnik tego podatku posiada prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, którą stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, nie jest nieograniczona.

W art. 122 Ordynacji Podatkowej została wyrażona zasada prawdy obiektywnej. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistym stanem, a jeżeli okaże się to niemożliwe, dokonanie ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego.

Przepis art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) nie narusza zakazu zawartego w art. 28 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską - stosowania ograniczeń ilościowych w przywozie oraz środków o skutku równoważnym. Podatek akcyzowy nie jest bowiem pobierany w związku z przekraczaniem granicy, lecz sprzedażą, importem lub wewnątrzwspólnotowym nabyciem przed pierwszą rejestracją pojazdu.

Podatkiem od czynności cywilnoprawnych objęte są wyłącznie czynności cywilnoprawne wymienione w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Są to czynności prawne nazwane, regulowane przepisami polskiego prawa cywilnego. Do wykładni ustalonej w krajowym systemie prawnym można się odwołać tylko pod warunkiem, że pojęcia zaczerpnięte z innego porządku prawnego zachowają sens, jaki tam mu się nadaje.

Zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czymn art. 122 Ordynacji Podatkowej jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego.

Podatkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską jest opłata pobierana w ramach ogólnego systemu należności krajowych, stosowanego systematycznie do określonych kategorii produktów na podstawie obiektywnych kryteriów i do wszystkich produktów niezależnie od ich pochodzenia.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., nie ograniczał, tak jak przyjęły organy podatkowe, zwolnienia podatkowego do określonej w rozporządzeniu kategorii przychodów.

Istotna jest spójność wyciąganych wniosków w stosunku do przytaczanych okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie. W żadnym razie konkluzja - wynik ustaleń faktycznych nie może być zaprzeczeniem przywoływanych i uznanych przez organ za wiarygodne dowodów.

W przypadku stwierdzenia, że księgi podatkowe prowadzone były wadliwie i jeżeli wady te nie miały istotnego znaczenia dla sprawy księgi takie mogły zostać uznane za dowód (art. 193 § 5 Ordynacji podatkowej).

Co prawda z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn wynika, iż organ przyjmuje wartość rzeczy i praw majątkowych w wysokości określonej przez nabywcę...

Przepis art. 12 ust. 2   umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej a Rządem Republiki Greckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i majątku sporządzonej Atenach dnia 20 listopada 1987 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 524, nie jest normą, która pozostawia decyzji podatnika wybór kraju, w którym zostaną opodatkowane należności licencyjne Przepis ten stanowi normę uprawniającą do poboru podatku od należności licencyjnych organy podatkowe państwa, w którym należności te powstały.

W przypadku przeniesienia odpowiedzialności wystarczy wydać decyzję w pierwszej instancji przed upływem pięcioletniego terminu rozpoczynającego bieg od końca roku kalendarzowego, w którym zaległość podatkowa powstała.

Nie do przyjęcia jest bowiem interpretacja dopuszczająca dokonywanie wyboru praw i obowiązków wyznaczonych przez prawo, które strona chce podjęć w okresie choroby. Albo strona jest chora i nie podejmuje żadnej czynności, albo uznaje, że czuje się na siłach i dokonuje wszelkich czynności, zarówno praw (jeżeli chce z nich skorzystać), jak i obowiązków (które musi realizować), zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W sytuacji, gdy nadpłata powstała w wyniku uchylenia przez organ podatkowy wcześniejszej decyzji wymiarowej i wydania, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania...

Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia...

Na gruncie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) obowiązek podatkowy ciąży na samoistnym posiadaczu nieruchomości.

Wyłączenie ze zwolnienia należności zagranicznej wprowadzone od dnia 1 stycznia 2005 r. przywołaną wyżej nowelizacją ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie może być rozciągnięte na stany faktyczne, które ziściły się przed tą datą...

Brzmienie powołanej regulacji prawnej nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że nie wszystkie wydatki poniesione przez podatnika są kosztami uzyskania przychodów, a pomiędzy poniesieniem kosztu i uzyskaniem przychodu powinien zachodzić przynajmniej potencjalny związek. Podatnik powinien wykazać nie tylko, że wydatek został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodów.

Jeżeli towar ze względu na upływ terminu ważności został wyrzucony to należało dokonać stosownych zapisów przychodów księdze przychodów i rozchodów i sporządzić stosowną dokumentację uwiarygodniającą poniesione straty. Nie może tych wymogów, określonych w art. 193 Ordynacji podatkowej i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10.12.1995 r. w sprawie prowadzenia księgi przychodów i rozchodów, zastąpić oświadczenie złożone przez podatnika kontrolującym po ujawnieniu nieprawidłowości w dokumentacji.

Do każdego postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ podatkowy powinien odrębnie wydać postanowienie wyznaczające termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego chodzi tu, bowiem o stworzenie możliwości podejmowania przez stronę czynności procesowych w celu obrony jej interesów prawnych w każdej sprawie odrębnie.

Treść art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego, że opłaty z tytułu prawa wieczystego użytkowania gruntów nie stanowią kosztów uzyskania przychodów związanych ze zbyciem gruntów, albowiem za takie koszty ustawodawca uznał tylko wydatki na ich nabycie, z których wyłączył opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów.

Unieważnienie zgłoszenia wywołuje ten skutek, iż traktuje się, że takiego zgłoszenia w ogóle nie było.

Zakazane jest bowiem również stosowanie opłat o skutku równoważnym do ceł, które poprzez zmiany ceny towaru powodują nawet tylko potencjalne ograniczenia w obrocie (art. 23 w związku z art. 25 TWE), nawet jeżeli ich pobór nie następuje bezpośrednio na granicy.

Mimo zakreślonych w art. 139 Ordynacji podatkowej terminów, przepisy Ordynacji podatkowej dopuszczają jednocześnie możliwość ich przekroczenia, zaś organ celny (podatkowy) jest wówczas zobowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.